Atatürk’ün çocuklara verdiği önem
Atatürk’ün savaş yıllarının en kötü koşullarında bile, çocuklarla yakından ilgilendiği ve bir çok çocuğu koruması altına aldığı bilinmektedir. Çocukların savaş yıllarında düştüğü zor durumu, bakın Atatürk hatıra defterinde nasıl anlatıyor; “…Yollarda bir çok muhacirin gördük, Bitlis’e avdet ediyorlar. Cümlesi aç, sefil, ölüme mahkum bir halde 4-5 yaşlarında bir çocuğu ebeveyni yol üzerinde terk etmişler, bu da bir karı kocanın peşine takılmış. Onları ağlayarak 100 metreden takip ediyor. Kendilerini niçin çocuğu almadıkları için tekdir ettim. “Bizim evladımız değildir” dediler. 9 Kasım 1916.
Bu hatıradan anlaşılacağı gibi savaş dönemlerinde ülkedeki kimsesiz çocuklar sorunu önemli bir sorun haline gelmişti. Atatürk, savaş dönemlerinde olduğu gibi sonraki yıllarda da kimsesiz çocuklarla yakından ilgilenmiş, Çocuk Esirgeme Kurumu tarafından yapılan çalışmaları sürekli takip ederek, bu kurumun işlevini tam anlamıyla yerine getirebilmesi için büyük çaba sarfetmiştir. Mustafa Kemal Atatürk’ün Çocuk Esirgeme Kurumu’na ve çocuklara verdiği önemin bir göstergesi de Çocuk Esirgeme Kurumu’nun düzenlediği müsamerelere katılmasıdır.
Atatürk’ün yurt gezileri sırasında korunmaya muhtaç çocukların barındırıldıkları yurtları ziyaret ederek, onlara hediyeler vermesi, onun çocuk sevgisinden ileri gelmektedir. Büyük Önder, 17 Ekim 1922 yılında Bursa ilini ziyaretleri sırasında kendisini karşılayan, geleceğin gençleri olacak çocuklara şöyle seslenmiştir; “Küçük hanımlar, küçük beyler! Sizler hepiniz geleceğin bir gülü, yıldızı ve ikbal ışığısınız. Memleketi asıl ışığa boğacak olan sizsiniz. Kendinizin ne kadar önemli, değerli olduğunuzu düşünerek ona göre çalışınız. Sizlerden çok şey bekliyoruz.”
Bütün Türk çocukları onun öz yavruları gibiydi. Çağdaş ve mutlu bir Türkiye’yi çocuklarda görür, yurt gezilerinde çocuklara sevgi ile yaklaşarak, onlarla uzun uzun konuşurdu.
Atatürk’ün yurt gezileri ve incelemeleri sırasında tanıştığı bir çok çocuk ve gence armağanlar vermesinin ve ilgilenmesinin yanı sıra, vasiyetnamesinde Makbule, Afet, Sabiha Gökçen, Ülkü, Rukiye, Nebile’ye yaşadıkları sürece aylık bağlanmasını, İsmet İnönü’nün çocuklarının yüksek tahsili için yardım yapılmasını belirtmesi ve vasiyetnamesinde yer almayan Abdürrahim, Afife ve Zehra’nın eğitimlerine yardımcı olması, onun çocuklara verdiği önemi ve değeri açıkça ortaya koymaktadır.
Atatürk, TBMM’nin açıldığı gün olan 23 Nisan’ı çocuklara armağan ederek çocuklara verdiği önemi ve çocuklara duyduğu güveni açıkça ilân etmiştir. Türkiye’nin geleceğini emanet ettiği çocuklara en iyi eğitimin, bilimin ışığında verilmesi gerektiğini her fırsatta dile getirmiştir.
